თუკი ბლოგის სათაურმა თან დაგაინტერესათ, თან დაგაინტრიგათ და ცოტა
უნდობლადაც შეხედეთ, მაშინ ერნან დიასის წიგნი ნდობა, ვფიქრობთ, აუცილებლად
მოგეწონებათ.
არგენტინული წარმოშობის ამერიკელი მწერალი ერნან დიასი ორი რომანის,
მოთხრობებისა და ესეების ავტორია. მისი წიგნები ოცზე მეტ ენაზეა თარგმნილი.
“ნდობა” 2022 წელს გამოიცა და ბუკერის პრემიის გრძელ სიაში მოხვდა, ხოლო 2023
წელს პულიცერის პრემიით დაჯილდოვდა. 2024 წელს The New York Times-მა რომანი
21-ე საუკუნის 100 საუკეთესო წიგნის სიაში 50-ე ადგილზე დაასახელა. ქარჩხაძის
გამომცემლობამ გამოსცა წიგნის ქართული თარგმანი, რომელმაც უკვე მიიქცია
მკითხველთა ყურადღება. როგორც აღმოჩნდა, ქართველ მკითხველთა ნაწილი
ავტორსა და ნაწარმოებს იცნობდა და სიახლეს დიდი მოწონებითაც შეხვდა.
წიგნის შესახებ ინტერნეტში საკმაოდ საინტერესო განხილვებიც გვხვდება, ყველა
განხილვას ერთი რამ აერთიანებს – მკითხველები, რომლებიც წიგნს გვირჩევენ,
ცდილობენ, რომ რაც შეიძლება ნაკლები ინფორმაცია გაგვიმხილონ მისი შინაარსის
შესახებ. არსებობს წიგნები, რომელთა განხილვისას ძალიან უნდა ვეცადოთ, რომ
მომავალი მკითხველი თან დავაინტერესოთ, მაგრამ არავითარ შემთხვევაში არ უნდა
მოვყვეთ ზედმეტი, ანუ ის, რაც პირველად წაკითხვისას თავად თითოეულმა
მკითხველმა უნდა აღმოაჩინოს და განიცადოს. სწორედ ასეთ წიგნებს განეკუთვნება
ნდობა.
ერთი შეხედვით, წესით, ეს უნდა იყოს წიგნი, რომელიც გვიყვება ბევრი
ადამიანისთვის საკმაოდ რთულად გასაგები საბროკერო ცხოვრების შესახებ. როგორია
უოლ-სტრიტის ფინანსისტების ცხოვრება, ზოგისთვის მოსაწყენი და გაუგებარი
საფინანსო ოპერაციები, ფულის და კაპიტალის დაბანდება, მოგებასა თუ ფინანსურ
ზარალზე საუბრები, მუდმივი მათემატიკური გამოთვლები… მე-20 საუკუნის აშშ-ს
ფინანსური ელიტის საიდუმლოებით მოცული სამყაროს მკითხველისთვის გაცნობა,
რა თქმა უნდა, შეუძლებელი იქნებოდა საფინანსო ოპერაციების აღწერის გარეშე,
მაგრამ ნდობა არაა წიგნი ერთი ჩვეულებრივი ფინანსისტის ცხოვრების შესახებ, ესაა
წიგნი ადამიანებსა და ძალაუფლებაზე, მარტოობასა და იმ ამბებზე, რომლებიც
დაკეტილ კარს მიღმა ტრიალებს.
ნდობა შედგება 4 ნაწილისგან და ოთხივე ნაწილი აბსოლუტურად განსხვავებულია
ერთმანეთისგან. მკითხველი მთელი წიგნის განმავლობაში აგროვებს სხვადასხვა
ინფორმაციას და ბოლოს თავად უწევს მიიღოს გადაწყვეტილება, რა იყო სიმართლე,
სად მოტყუვდა. პულიცერის ჯილდოს მფლობელი წიგნის კითხვისას ნამდვილად
ხვდები, რატომ მიიღო წიგნმა საერთაშორისო აღიარება – ოსტატურად ჩახლართული
ამბები, ერთი სამყაროდან მეორე სამყაროში გადაბიჯება, მდიდარი და ნაკლებად
შეძლებული ოჯახების ცხოვრების განსხვავებული სტილი, ემიგრაციის თემა, ქალისა
და მამაკაცის განსხვავებული ხედვა ცხოვრებისა თუ სხვადასხვა ყოველდღიური
წვრილმანების შესახებ.
კავშირები, ანუ წიგნის I ნაწილი:
წიგნის პირველი ნაწილი ცოლ-ქმარს ეხება, ცნობილი წყვილი, ფინანსისტი და მისი
წყნარი, ფილანთროპი ცოლი, ბევრი ფული და ინტრიგა, ქალის გაუარესებული
ჯანმრთელობა, ისტერია თუ მენტალური დაავადება, მკურნალობის მცდელობა. ამ
ნაწილის მთავარი გმირი თითქოს ცივი, უკარება მდიდარი ფინანსისტია, მუდამ
საკუთარ თავსა და ფინანსურ მოგებაზე ორიენტირებული. აქვეა ცოლი და მათი
უცნაური თანაცხოვრება, რომელიც მკითხველს აუცილებლად ბევრ კითხვას გაუჩენს.
ჩემი ცხოვრება, II ნაწილი:
წიგნის ეს ნაწილი მალე მთავრდება, მაგრამ აქაა აღწერილი კიდევ უფრო
ჩახლართული ისტორია. უცნაურად დაწყობილი წინადადებები, შუა გზაში
გაწყვეტილი ფრაზები, დაულაგებელი აზრები… დაბნეული მკითხველი ნელ-ნელა
ხვდება, რომ ისტორია ეცნობა, მაგრამ ბოლომდე გამორკვევასაც ვერ მოასწრებთ,
როდესაც მეორე ნაწილი უეცრად წყდება…
მოგონებები მემუარების შესახებ, III ნაწილი:
უკვე საკმაოდ დაძაბულ, დაინტერესებულ მკითხველს ყველაფრის შესახებ პასუხს
სცემს მესამე ნაწილი. რა მოხდა სინამდვილეში, როგორ მოგვატყუეს და გაგვაცურეს
თვალსა და ხელს შუა. წიგნი კულმინაციისკენ მიდის, მკითხველი ნდობას უცხადებს
პერსონაჟებს, ნებდება, თითქოს ყველა სიცრუეს აეხადა ფარდა, ყველაფერი დალაგდა,
მაგრამ წინ მეოთხე ნაწილია, ხვდები, რომ შეიძლება ისევ გვატყუებენ?
მომავალი, IV ნაწილი:
ეს ის ნაწილია, რომელიც მკითხველს დამატებით კითხვებსაც უჩენს და აქამდე
მოთხრობილი ამბების საკმაოდ განსხვავებულ ვერსიასაც სთავაზობს. შეიძლება
ითქვას, რომ მკითხველმა მთელი წიგნის განმავლობაში თავად უნდა გაიკვლიოს გზა,
არავის ენდოს, ყველა ამბავსა თუ პერსონაჟს ეჭვის თვალით შეხედოს და ბოლოს კი
თავად გამოიტანოს დასკვნა.
სტატიის ავტორი: ნინაკო ღლონტი